sábado, 7 de marzo de 2009

DEL TIBETANO SE APROVECHA TODO

Hola.

"Y así se viene abajo la ilusión
rodando por la pendiente
como el sabio y muerto ratón."

Julio Armas (1862-1937)

Yo en ilusiones no creo. Creo en trucos y fantasmagorías. Y creo que me caí el martes por la noche. Y me di con la mecedora. Desde el martes no puedo reír. Porque me duele mucho. Yo, como siempre, oculté el percance. Pero mi hermana ha descubierto hoy el enorme moratón que condecora mi lado izquierdo. Se ha enfurecido y se ha largado a por Trombocid. Se ve que va muy bien. Lo que va bien es tener una hermana así.

Tengo otros achaques nuevos, pero si acaso ya los iré contando por etapas. O no.

-------------------------------------------------------------------


Me voy de vacaciones una semana a Barcelona. Sí, ya sé que vivo al lado. Pero mis padres están de viaje y no quieren dejarme una semana solo. Así que me voy a mi propio apartamento de la capital, ocupado regular y desinteresadamente por mi hermana, con la excusa de que así nos cuidamos los dos mútuamente. Menuda trampa. Pero en fin, ya me apetece. Así aprovecho para ver a gente. Así. A Gente. Y tambien a algunas personas.

Todo muy cursi hoy. Pero esto se arregla. Vi el otro día a un perro de mi pueblo comiéndose literalmente a un gatito. Y se lo comía mientras el minino aun estaba vivo. Podía escuchar el crujir de los huesos del felino mientras el perro iba royendo. Cuando el gatito dejó de aullar de infinito dolor y perdió la consciencia, el perro lo dejó. Tirado en el camino. Medio comido. El perro se largó a corretear sin más. Yo me acerqué al pequeño gato. Con un bastón toqué varias veces su cuerpecito destrozado. Aun tenía impulsos nerviosos. Y yo me fui a merendar como cada tarde a las seis. Últimamente cargo demasiado el café. Es la ruina.

-----------------------------------------------------------------

Esto no hace gracia. Esto te dispara el sombrero hasta la estratosfera.





Como cuando el frairecillo regurgita peces en la boca de sus pequeñuelos,

Armand.

9 comentarios:

... dijo...

Pues nada, aproveche para saludar Barcelona de mi parte, y dígale que hasta que no se centre un poco y se limpie de chusma no me verá el pelo, aunque la echo de menos... maldita ciudad!

Por aquí todo como siempre... crisis, dólares y vagabundos pidiendo el "change" para comprarse el alcohol del día. Todo normal.

Cuídese y déle muchos recuerdos a su hermana!
Un abrazo!

Jaime dijo...

Qué maja tu hermana, dale un beso también de mi parte.
Ya quisiera pasar a saludaros por allí, pero el destino me lleva a otros lugares, que tampoco está nada mal.

Sr. Mauri dijo...

Bueno, vamos a ver.

Barcelona ha estado hermosa, sucia y vieja como siempre. Besé el suelo del Fossar de les moreres de su parte. De la mía, vomité.

Oiga, Albert, ¿por qué no hace algo con uno de esos vagabundos? Ya no digo matarlo y comerlo, pero hacerle bailar o algo.

Un beso a los dos!

.........

Jaime! Pues sí, mi hermana es muy maja. Esta semana en Barcelona me ha cuidado como nadie. Hizo de hermanita y de madre. El día que tenga un hijo (ella, por supuesto) me voy a sentir raro. Un tío raro.

A ver este destino a dónde le lleva. Ya sé que me lo va a contar por carta, pero háblele a ese tral Destino de mi, a ver si me quiere llevar tambien a algún lado. Al menos a dar una vuelta. Ya me dirás.

Un beso, Jaime, suerte y fuerza!


Armand.

Anónimo dijo...

Hola Armand!

Feia temps que no passava per aquí, però igualment m'he llegit les actualitzacions que tenia pendents!

Sabi que això del gatet i el gos ho he trobat massa cursi pel meu gust! La resta de l'escrit em sembla que no em deixarà menjar en dies... Bé, si més no, em servirà per començar la tonteria més gran de l'estiu després de 'La barbacoa', l'Operació Bikini! Déu me'n guard (i si no és Déu, qui sigui).

Té una germana molt diligent (no sé si seria la paraula...). Sabis que això de que apareguin taques a la cara ho vaig llegir a un llibre l'altre dia, un del Murakami, sap? Estan força bé... Alguns bocins magnífics...

Bé, jo segueixo per aquí, lluitant contra aquestes coses abominables que hi ha pel món, des de l'odi (si no saps emprar-lo) a l'amor...
Ja m'entens, com sempre... Tot i que no parlem molt sovint el sento sempre igual de proper.


Que tinguis uns bons dies!

Jaime dijo...

Pues a lo mejor el destino me lleva por Barcelona dentro de no mucho...

Oye, que las cartas no funcionan, se me quedan siempre a medias.

Sr. Mauri dijo...

Jaime. Ojalá estuvieras hoy en Barcelona. Yo nunca sé en que estado me voy a encontrar. Pero mantenme informado. Tengo muchas ganas de verte.

No te agobies con la carta. Si sale, que salga. Y si no sale, yo ya sé que estás vivo. Si te apetece puedes agregarme al señor verde. Pero poniendo "armaucas". Por teléfono imposible. Hoy se me ha caído el movil en una alcantarilla de Barcelona. Se me ha caído tontamente y ha bajado a los infiernos. Una mierda. Yo he dicho "adios!" y he seguido mi camino.

Ojalá podamos hablar.

Armand.

Jaime dijo...

Deberías probar a llamarte al móvil, sólo por curiosidad, por ver si contesta alguien inesperado.
En el señor verde ya te agregué, pero no coincidimos.
También tengo muchas ganas de hablar contigo. Si quieres un día nos citamos para hablar. Cuenta con que ahora vivo a cinco horas menos que tú.

Y eso, que tengo mucho que contarte. Bueno, no mucho, pero hay cosas.

Un abrazo fuerte.

Manel dijo...

"April is the cruellest month, breeding
lilacs out of the death land, mixing
memory and desire, stirring
dull roots with spring rain".
ELIOT. "The burial of the dead"

Sr. Mauri dijo...

Doncs sí, Manel. L'abril és un mes molt puta. Jo l'he començat fatal, i em temo que l'acabaré pitjor. Espero que tu estiguis una mica més eixerit que jo. Temps al temps. Ja passarà. I si no passa, a l'infern! Conec al Diable; em donarà una bona habitació.

Un petó! Espero trobar-te un dia pel ninot verd!

Armand.